شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس ششم : مجاز | آزمون شماره 13337

چرا چون لاله خونین‌دل نباشم / که با ما نرگس او سر گران کرد

صراحی می‌کشم پنهان و مردم دفتر انگارند / عجب گر آتش این زرق در دفتر نمی‌گیرد

نباید که باشی تو اندر زمین/ جز آویختن نیست پاداش این

ز آتش برون آمد آزادمرد / لبان پر ز خنده به رخ هم‌چو وَرد

همه شب تا به سحر از غم رویت شادیم / به امیدی که بیایی تو به غم‌خواری ما

اگر روزی به دست آرم سر زلف نگارم را / شمارم مو به مو شرح غم شب‌های تارم را

از بناگوش و خط سبز تو بس در عجبم / کز کجا برگ گلی مشک ‌تر آورده برون

مسلم است بر آن شمع‌ها سرافرازی / که زندگانی خود را به انجمن بخشند

صبا به لطف بگو آن غزال رعنا را / که سر به کوه و بیابان تو داده‌ای ما را

ای شاهد قدسی که کشد بند نقابت / و ای مرغ بهشتی که دهد دانه و آبت

کنون که بر کف گل جام باده صاف است / به صد هزار زبان، بلبلش در اوصاف است

دلم سیر شد زین سرای سپنج / خدایا مرا زود برهان ز رنج