شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس هشتم: وزن شعر فارسی | آزمون شماره 30102

بـِ دار اِی دوست دَس تَز مَن کِ طا قَت رَفت وَ پا یا بَم

بـِ دا رِی دوست دَست از مَن که طا قَت رَف تُ پا یا بَم

بـِ دا رِی دوست دَس تَز مَن کِ طا قَت رَفت وَ پا یا بَم

بـِ دا رِی دوست دَس تَز مَن کِ طا قَت رَف تُ پا یا بَم

هر که چیزی دوست دارد جان و دل بر وی گمارد/ هرکه محرابش تو باشی سر ز خلوت برنیارد

گر درآید عاقلی گو راه نیست/  ور در آید عاشقی صد مرحبا

شمع دیدم گرد او پروانه ها چون جمعها/ شمع کی دیدم که گردد گرد نورش شمعها

اول شرابی در کشی، سرمست گردی از خوشی/ بیخود شوی آنگه کنی آهنگ ما آهنگ ما

کَببادِ، خوردن، مآخذ، مسلما: کبَبادِ، خُردَن، مَاخَذ، مُسَللَمَن

مؤنث، میوۀ به، رؤیایی، برآورد: مُ ءَننَث، میوه به، رُویایی، بَراوَرد

روح الامین، هوی، مجعّد، بوسنی: روحُ الاَمین، هَوا، مُجَععَد، بوسنی

به تندی، سر و تن، مأوا، خوشخو: بِ تُندی، سَرُتَن، مَءوا، خُشخو

بخوان ای مرغ اگر داری زبانی / بخند ای صبح اگر داری دهانی

سر دفتر آیت نکویی / شاهنشه ملک خوبرویی

غرور حسنت اجازت مگر نداد ای گل / که پرسشی نکنی عندلیب شیدا را

هرگز نمیرد آن‌که دلش زنده شد به عشق / ثبت است بر جریده عالم دوام ما