شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس هفتم : تاریخ ادبیات فارسی در قرن های 10 و 11 | آزمون شماره 16351

شرفنامهٔ بدلیسی

عالم آرای عباسی

عین الحیات

مجالس‌المؤمنین

سبک خراسانی

سبک عراقی

دورۀ بازگشت

سبک هندی

هم‌زمان با رشد ادبیات در هند، شیراز هم از دیدگاه ادبی توسعه یافت و تبدیل به مادرشهر شد.

شاهان صفوی در ترویج نفوذ زبان ترکی در ایران سهم فراوان داشتند ولی به زبان فارسی نیز کتاب نوشته یا شعر گفته‌اند.

هنرمندانی چون رضا عباسی در زمان شاه عباس و بهزاد در زمان شاه اسماعیل از مفاخر هنر این دوره‌اند

سبک شعر وحشی بافقی حدّ واسط سبک عراقی و سبک هندی است و مهم‌ترین شاخصه‌اش واقع‌گرایی است

باز است چشم خلق به قدر گدا ز خویش/ پاشیده‌اند بر رخ محفل ‌گلاب شمع

صنعت جرأت عبرت‌نگهان هوش‌‌رباست/ حلقه چشمی است‌ که بر نوک سنان دارد شمع

زعفران‌زار طرب سیر رخ کاهی ماست/ نوبهار دگر از رنگ خزان دارد شمع

روز و شب خوابم نمی‌آید به چشم غم‌پرست/ بس که در بیماری هجر تو گریانم چو شمع

بابافغانی شیرازی از شعرای مکتب وقوع در این دوره است.

از منظر شاعران این عصر، قالب غزل برای پرداختن به مسائل اجتماعی و سیاسی مناسب نبود.

در این دوران به جز اصفهان، مناطقی چون خراسان و آذربایجان نیز به کانون‌های مهم فرهنگی و هنری تبدیل شدند.

آشنایی با تفکرات هندوان کم و بیش در تغییر سبک شعر فارسی دخیل بود.