شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس ششم : مجاز | آزمون شماره 14040

دل که بیابان گرفت چشم ندارد به راه / سر که صراحی کشید گوش ندارد به پند

گویند عالمان که نکردی تو سجده‌ای / نزدیک اهل معرفت این خود فسانه بود

فصل گل ‌گر اشک گلگونت ز سر خواهد گذشت / گل به سر خواهی زدن از گلبن بستان عشق

روز محشر که سر از خاک لحد بردارند / هر کسی روی به سویی کند و من سویت

که من شهر علمم، علی‌ام دَر است / درست این سخن قول پیغمبر است

ز یک میل کرد آفریدون نگاه / یکی کاخ دید اندر آن شهر شاه

شهری اندر هوست سوخته در آتش عشق / خلقی ‌اندر طلبت غرقه دریای غم‌اند

 ز دست جور تو گفتم ز شهر خواهم رفت / به خنده گفت که حافظ برو که پای تو بست

جهان انجمن شد بر تخت اوی (انجمن شد)

ز هم رَد نمودند هفتاد حرب (رد نمودند)

دنیا کمر بسته است بر نابودی پیغمبران (کمربستن)

درخت زرد شد و آسمان به قیر نشست (به قیر نشست)

گویی شب هجر تو چو بخت سيه من               از تار سر زلف تو آموخته تاری 

من از لب میگون تو مستی طلبیدم                 شد حاصلم از چشم خمار تو خماری 

رقص آیدم از ساز تو چون زهره چنگی              ای لعبت تنبوری و ای آفت تاری 

پیش رخ روشن تر از آیینه ات ای ماه               خورشید کشد آرزوی آینه داری