شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس چهارم: تاریخ ادبیات پیش از اسلام و قرن‌های اولیه هجری | آزمون شماره 26936

این زبان در مرحله‌ای میان فارسی باستان و فارسی نو (دری) قرار دارد

فارسی میانه در دورۀ هخامنشیان و اشکانیان و ساسانیان مرسوم بود

این زبان در محدوده ۳۰۰ ق.م تا حدود ۷۰۰ م رواج داشت

زبان‌های پارتی و پهلوی زیرمجموعۀ زبان فارسی میانه هستند

اوایل حکومت سامانیان

اوایل حکومت غزنویان

اواخر حکومت سامانیان

اواخر حکومت غزنویان

فارسی باستان در دوره‌ی هخامنشیان رایج بود. فرمان‌ها و نامه‌های شاهان هخامنشی به این زبان و به خط میخی نوشته شده است.

زبان پهلوی، زبان رسمی دوران ساسانی بود. آثاری که به این زبان تألیف شده بیشتر آثار دینی زردشتی است.

زبان پارتی در جنوب و جنوب شرق ایران متداول بود. منظومه‌ی «درخت آسوریک» اصلی پارتی دارد.

فارسی دری، نخستین صورت زبان ادبی فارسی نو در برابر نفوذ عناصر زبان عربی بود. ادبیات فارسی دری تقریباً هم‌زمان با دولت طاهریان پدید آمد.

در ایران پیش از اسلام، آثار فرهنگی _ ادبی قرن‌ها سینه‌ به سینه حفظ می‌شده‌اند.

زبان پارتی در دوره اشکانیان رایج بود.

زبان فارسی باستان در دوره هخامنشیان رایج بوده است.

زبان فارسی دری، ابتدا در شمال و شمال شرق ایران رواج یافت.