شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 19005

سعدیا گر بکند سیل فنا خانه عمر                                  دل قوی‌دار که بنیاد بقا محکم از اوست

که گر چه مرغ توکّل کند به دانه و آب                           به دست خود ز برای خود آشیانه کند

خدا وقتی بخواهد می‌شود وقتی نخواهد نه                   گلی بازیچه طوفان غارتگر نخواهد شد

گر خلق تکیه بر عمل خویش کرده‌اند                           ما را بس است رحمت و فضل تو متّکا

خوش برانیم جهان در نظر راهروان / فکر اسب سیه و زین مغرّق نکنیم

طبیب عشق منم باده ده که این مجنون / فراغت آرد و اندیشه‌ی خطا ببرد

میر من خوش می‌روی کاندر سر و پا میرمت / خوش خرامان شو که پیش قد رعنا میرمت

تخم وفا و مهر در این کهنه کشته‌زار / آن گه عیان شود که بود موسم درو

مرد را اول بزرگی نفس باید پس نسب           هست اندر ذات او این هر دو معنی آشکار

گر جان بدهد سنگ سیه لعل نگردد              با طینت اصلی چه کند بدگهر افتاد

صورت زیبای ظاهر هیچ نیست                     ای برادر سیرت زیبا بیار

اگر ذاتی تواند بود کز هستی توان دارد           من آن ذاتم که او از نیستی جان و روان دارد