شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس پنجم: هماهنگی پاره‌های کلام | آزمون شماره 25588

چه خوش است در فراقی همه عمر صبر کردن 

غم حال دردمندان نه عجب گرت نباشد

سخنی بگوی با من که چنان اسیر عشقم

به کجا روم ز دستت که نمی‌دهی مجالی

تو را که هر چه مرادست در جهان داری (18 صامت)

کنجی که برف پیش همی‌داشت گل گرفت (13 مصوت)

مرا بسود و فروریخت هر چه دندان بود (19 صامت)

با ادب را، ادبْ سپاه بس است (10 مصوت)

همی گفت این معما با قرینی

خورشید را حاجب تویی امّید را واجب تویی

آن مه تابندۀ فرخنده را

راهِ دراز است برانیم تیز

همی‌گویم بگریم در غمت زار / دگر گویم بخندی بر گرستن

مرنجان دلم را که این مرغ وحشی / ز بامی که برخاست مشکل نشیند

پیمبر بدان داد مر علم حق را / که شایسته دیدش مر این مهتری را

خدایا تو دانی که بر ما چه آمد؟ / خدایا تو دانی که ما را چه می‌شد؟