شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوازدهم : کنایه | آزمون شماره 15380

بینوایان

برگ سبز

نیرنگ جهان 

یاد کن 

دوش گفتا ز تیرگی شب من / زلف حور است و رای اهریمن 

اگر عاقل بود داند که مجنون صبر نتواند / شتر جایی بخواباند که لیلی را بود منزل 

گل ز شبنم نتوانست عرق کردن خشک / بس که در کوی تو بازار تماشا گرم است

چو نامردم آواز مردم شنید / میان خطر جای بودن ندید 

دسته گل به آب دادن : اشتباه بزرگ مرتکب شدن 

دست و پا گم کردن : هول شدن 

ثابت قدم بودن : با اراده بودن 

تنگدست بودن : خسیس بودن 

رشته فکرم پاره شد : از بیت رفتن تمرکز

مِهر بر دل نشستن : عاشق شدن

در کام کشیدن : کنایه از کامروا شدن 

سر به مُهر : سربسته 

مده دل ز دست ار غمی هست و خوفی / که آید دو چندانت شادی و یسرا (= آسانی)

گوشم به راه تا که خبر می‌دهد ز دوست / صاحب خبر بیامد و من بی‌خبر شدم

به تیرم گر کشد دستش نگیرم / وگر تیرم زند منت پذیرم

بکوش اندر بهار زندگانی / که شد پیرایه پیری جوانی