شرکت در آزمون آنلاین فارسی 2 - فارسی 2 | آزمون شماره 10838

در گرفتاری بود آسایش عشاق و بس / آشیان از حلقه دام است مرغان تو را

سختی گذر کردن آسان بوَد / دل تاجداران هراسان بوَد

به دشواری چو یاقوتم خریدی / به سنگ عشوه آسانم شکستی

ز خواری شوم سوی زابلستان / بنالم ز سالار کابلستان

وَ ما رَمَیتَ اذ رَمَیتَ و لِکنَّ الَّلهَ رَمَی

وَ فِی الاَرضِ آیاتُ لِلمَوقنین

اَنا عاشِقُ لَکَ و مُحِبُّ لَکَ اِن اَرَدتَ اَو لَم تُرِد

شَرَف الَکان بُالمُکین

در خم زلف تو می‌جُستم دل گُم‌گشته‌ام را / یافتم در وی دل جمع پریشان روزگاری (ایهام)

عالمی را گوش عقل و هوش بر گفتار توست / مُهر خاموشی گشا از لعل شکرخند خویش (حس‌آمیزی)

دوستی با مردم نادان سفالین کاسه‌ای است / بشکند، گر نشکند دورش توان انداختن (مجاز)

وفای شمع را نازم که بعد از سوختن هر دم / به سر خاکستری در ماتم پروانه می‌ریزد (تشخیص)

زخم شمشیر بود چاره‌پذیر از مرهم                                                  زخم عشق است که او را به جهان مرهم نیست

از زخم عشق گرچه دلم ریش شد ولی                                                     ناله نمی‌کنم که چنان ریش مرهم است

«اهلی» مکن از زخم جفا ناله که در عشق                                                      گه مرهم لطف است و گهی نشترِ کین است

مرهم بنَهَم بر دل و زخمم مزن از طعن                                                     کاین زخم زبان سخت‌تر از زخم سنان است