شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 15692

در صدف دریا  به نور رای او سازد همی / از سرشک ابر مروارید و درّ شاهوار

اهل دنیا بی بخیل ، بی قیاس / بوریافان اطلس ناشناس (بوریا=حصیر)

چون که راهش بسته شد،شد بینوا/ تشنه ماند وزار با صد ابتلا

به مروارید دندان های چون نور / صدف را آب دندان داده از دور

ما به روی تازه در گلزار عالم همچو سرو / تنگدستی را ز چشم این و آن پوشیده ایم 

غافل ز حال طوطی شیرین زبان مباش / با سبز کرده های سخن سرگران مباش 

دل شیرین غبارآلود غیرت می شود صائب / وگرنه پنجه ای در پنجه فریاد می کردم

نکردم رو ترش از سرزنش در عاشقی هرگز / زیان چو شمع دایم در دهان گاز می کردم

روشن دلان خوش آمد شاهان نگفته‌اند / آیینه عیب‌پوش سکندر نمی‌شود

با من دلشده گر یار نسازد چه کنم / دل غمگین مرا گر ننوازد چه کنم؟

روشنی طلعت تو ماه ندارد / پیش تو گل رونق گیاه ندارد

بشنو از نی چون حکایت می‌کند / وز جدایی‌ها شکایت می‌کند

از یک سخن حقیقت هرکس عیان شود             بهر نمونه از صدفی یک گُهر بس است

ز رنگ گونه زردم چو روز گشت هویدا                 اگر چه راز دل خود ز چند گونه نهفتم

خود گرفتم که نگویم که مرا واقعه‌ای است         دشمن و دوست بدانند قیاس از سخنم

حرفی که می‌گذارد و می‌داردَم خموش                لطف نهان و مرحمت آشکار اوست