شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس پنجم : پایه های آوایی همسان (1) | آزمون شماره 12740

بخندد همی باغ چون روی دلبر

به نازی که لیلی به محمل نشیند

به هر جا که ناخن زنی، خون برآید

مرا سربلندی ز سودای اوست

به سیمرغ مانم ز روی حقیقت / که از هیچ مخلوق همدم ندارم

اگر دانی چو مرغان در هوای دامگه داری / ز دام خود به صحرا افکنی، اول دل ما را

چرا بر خاک این منزل نگریم تا بگیرد گل / ولیکن با تو آهن‌دل دمم گیرا نمی‌باشد

دلی کز عشق گردد گرم افسردن نمی‌داند / چراغی را که این آتش بود مردم نمی‌داند

بگذری در کوی یارم تا کنی حالی دلم را / همچنان کز من شنیدی پیش آن دلبر روایت (فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن)

عزیزی که هر کز درش سر بتافت / به هر در که شد هیچ عزت نیافت (فعولن فعولن فعولن فعولن)

نمی‌دانم رطب را چاشنی چیست / همی‌بینم که خرما بر نخیل است (مفاعیلن مفاعیلن فعولن)

جانا هزاران آفرین بر جانت از سر تا قدم / صانع خدایی کاین وجود آورد بیرون از عدم (مستفعلن مستفعلن مستفعلن مستفعلن)

آن که می‌گوید نظر در صورت خوبان خطاست / او همین صورت همی‌بیند ز معنی غافلست

گر من از دوست بنالم نفسم صادق نیست / خبر از دوست ندارد که ز خود باخبر است

گر مطیع خدمتت را کفر فرمایی بگوید / ور حریف مجلست را زهر فرمایی بنوشد

بر سر شطرنج چُست است این غراب / تو مبین بازی به چشم نیم‌خواب