شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - علوم و فنون ادبی 3 | آزمون شماره 5922

بساز با منِ رنجور ناتوان ای یار / ببخش بر من مسکین بینوا ای دوست

نمی‌رود که کمندش همی‌برد مشتاق / چه جای پند نصیحت‌کنان بیهده‌گوست

نه منظوری که با او می‌توان گفت / نه خصمی کز کمندش می‌توان رست

شراب خوردۀ معنی چو در سماع آید / چه جای جامه که بر خویشتن بدرَد پوست

مدار صفر درجه _ صدای سبز _ بی‌بال پریدن _ راه آب‌نامه

زمین سوخته _ از آسمان سبز _ ظهر روز دهم _ سه‌تار

بره گمشده راعی _ از این ستاره تا آن ستاره _ در کوچه آفتاب _ زیارت

زمستان 62 _ دلاویزتر از سبز _ خواب ارغوانی _ ارزیابی شتاب‌زده

حقوق خویش ز مردان اگر زنان گیرند / در این میان من و صد دشت زن سپاه من است

بود اگر جامعه بیدار در این دار خراب / جای سردار سپه جز به سرِ دار نبود

دو پاره بنده آزی مگو ز آزادی / که نفس چاکر آز است و خواجه چاکر نفس

آن آتشی که خاک وطن گرم بود از آن / طوری به باد رفت کز آن اخگری نماند

شاعران عصر صفوی موضوعات کهن را با مضامین تازه و زبان جدید همراه کردند.

در قرن نهم و دهم لغات مربوط به مذاهب و آداب و رسوم هندوان به حوزه شعر و ادب راه یافت.

در قرن هفتم و هشتم برخی نویسندگان کتاب های مشکل را به زبان ساده بازنویسی می کردند. 

در آمیختگی نظم و نثر، کاربرد وجه وصفی و فراوانی لغات مغولی از ویژگی های نثر سبک هندی است.