شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یازدهم: قافیه | آزمون شماره 29862

نگارینا دلم بردی فسون‌خوانی مکن چندین / زبان من فروبستی زبان‌دانی مکن چندین

دیدی که از غم تو بر من چه خواری آمد / بی آن‌که هیچ رخنه در دوستداری آمد

ندهم من به تو دل گرچه بتِ دل‌بندی / که دل از من ببری با دگری پیوندی

سرِ آن ندارد امشب که برآید آفتابی / چه خیال‌ها گذر کرد و گذر نکرد خوابی

او در این دشت بزرگ / چشمه کوچک بی‌نامی بود / کز نهان‌خانه تاریک زمین / در سحرگاه شبی سرد و سیاه / به جهان چشم گشود

به دیدارم بیا هر شب، در این تنهایی تنها و تاریک خدامانند / دلم تنگ است / بیا ای روشن، ای روشن‌تر از لبخند / شبم را روز کن در زیر سرپوش سیاهی‌ها

گردها خوابید / روز رفت و شب فراز آمد / گوهرآجین کبود پیر باز آمد / چون گذشت از شب دو کوته پاس

بی‌شک هر مسافر را / این‌چنین دانسته بودم، وین‌چنین دانم / لیک / ای ندانم چون و چند! ای دور / تو بسا کآراسته باشی به آیینی که دلخواه است

من بر آن موج آشفته دیدم / یکّه‌تازی سرآسیمه اما / من سوی گلعذاری رسیدم / درهمش گیسوان چون معمّا / همچنان گردبادی مشوش

تو یکی قصه‌ای؟ آری، آری / قصّه عاشق بیقراری / ناامیدی، پر از اضطرابی / که به اندوه و شب‌زنده‌داری / سال‌ها در غم و انزوا زیست

تو بگو با زبان دل خود / هیچکس گوی نپسندد آن را / می‌توان حیله‌ها راند در کار / عیب باشد ولی نکته‌دان را / نکته‌پوشی پی حرف مردم

یاد می‌آوری آن خرابه / آن شب و جنگل آلیُو را / که تو از کهنه‌ها می‌شمردی / می‌زدی بوسه خوبان نو را / زان زمان‌ها مرا دوست بودی

آتش است این بانگ نای و نیست باد / هر که این آتش ندارد نیست باد

اگر یک سر مو فراتر پرم / فروغ تجلّی بسوزد پرم

گلاب است گویی به جویش روان / همی شاد گردد ز بویش روان

تا چند عمر در هوس و آرزو رود / ای کاش این نفس که برآمد فرو رود