شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوم : پایه های آوایی | آزمون شماره 12616

من ندانستم که عشق این رنگ داشت / وز جهان با جان من آهنگ داشت

زلف تو شیطان ملائک فریب / روی تو سلطان ممالک ستان

نظرت نیست به من زان که مرا / تن نماند و نظر جان به تن است

خزان شد بهاری که من یافتم / کمان شد خدنگی که من داشتم

در این درگاه بی‌چونی همه لطف است و موزونی / چه صحرایی چه خضرایی چه درگاهی نمی‌دانم

به فلک می‌رسد از روی چو خورشید تو نور / قل هو اللهُ اَحَد چشم بد از روی تو دور

سود بازرگان دریا بی‌خطر ممکن نگردد / هر که مقصودش تو باشی تا نفس دارد بکوشد

برخیز تا یک سو نهیم این دلق ازرق‌فام را / بر باد قلّاشی دهیم این شرک تقوا نام را

ندانم هیچ‌کس در عهد حُسنَت / که با دل باشد الّا بی‌بصارت

حبیب آن‌جا که دستی برفشاند / محب ار سر نیفشاند بخیل است

نشاید گفتن آن کس را دلی هست / که ننهد بر چنین صورت دل از دست

همی تا کند پیشه، عادت همی کن / جهان مر جفا را، تو مر صابری را