شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 3: آرایه‌های ادبی | آزمون شماره 9504

آیینه سکندر جام می است بنگر / تا بر تو عرضه دارد احوال ملک دارا

با که این نکته توان گفت که آن سنگین دل / کشت ما را و دم عیسی مریم با اوست

رفت آن عهدی که من بی‌یار ساغر می‌زدم / بر کمر دارم کنون دستی که بر سر می‌زدم

گره به ‌باد مزن گرچه بر مراد وزد / که این سخن به‌ مثل باد با سلیمان گفت

صائب این آن غزل حافظ شیراز که ‌گفت                                      مژده‌ ای دل که مسیحا نفسی می‌آید

به شهر عشق منم شهریار و چون حافظ                                 منم که شهره شهرم به عشق ورزیدن

نغمه حافظ شنو ز خامه صائب                                       چند نشینی که خواجه کی به درآید

به فکر صائب از آن می‌کنند رغبت خلق                           که یاد می‌دهد از طرز حافظ شیراز

گوی

میدان

اسب

هرسه مورد

در پناه لطف حق باید گریخت/ کاو هزاران لطف بر ارواح ریخت

تا پناهی یابی آن گه چون پناه/ آب و آتش مر تو را گردد سپاه

نوح و موسی را نه دریا یار شد/ نه بر اعداشان به کین قهار شد؟

آتش ابراهیم را نی قلعه بود/ تا برآورد از دل نمرود دود