شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یازدهم: قافیه | آزمون شماره 24170

برنجید پس هرکسی نان خویش / بورزید و بشناخت سامان خویش

چو ابری که بارانش مرجان بود / چه مرجان که آرایش جان بود

چون آن نامه‌ی شاه یک‌سر بخواند / دو دیده به خون دل اندر نشاند

گر این رازها آشکارا کنی / ز خاک سیه مشک سارا کنی

 تا نشد تحقیق از یاران مبر / از صدف مگسل نگشت آن قطره، دُر

 گفت قاضی خیز از این زندان برو / سوی خانه مرده ریگ خویش شو

 مرد زندان را نیاید لقمه‌ای / ور به صد حیلت گشاید طعمه‌ای

کو به کو او را منادی‌ها زنید / طبل افلاسش عیان هرجا زنید

خردمند مردی در اقصای شام / گرفت از جهان کنج غاری مقام

از بهر خدا بنگر در روی چو زر جانا / هرجا که روی ما را با خویش ببر جانا

گر بود نیکو ابد یارت شود / ور بود بد در لحد مارت شود

به ‌جز از سایه سروش، مبادم هیچ سرسبزی / به جز بر خاتم لعلش، مبادم هیچ فیروزی

در زلف تو بند بود داد دل ما         در بند کمند بود داد دل ما

پرسیدم از هلال که قدت چرا خم است       گفتا خمیدن قدم از بار ماتم است

بر زلف تو باید که ره شانه ببندند       یا مشک‌فروشان در کاشانه ببندند

هان ای دل عبرت‌بین از دیده عبر کن هان       ایوان مداین را آیینه عبرت دان