شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 4: سبک‌شناسی قرن‌های دوازدهم و سیزدهم (دوره‌ی بازگشت و بیداری) | آزمون شماره 2442

ترسم که خانه‌ات شود ای محتشم خراب/ از سیل اشک دیدۀ گریان کارگر

طالبان عدل و قانون را ز مرگ اندیشه نیست/ از برای آن‌که آب زندگانی خورده‌اند 

از ملک ادب حکم‌گزاران همه رفتند/ شو بار سفر بند که یاران همه رفتند

عود و چندن نه هر دو خوشبویند/ بر زمین هر دو را یکی است وطن

ز خاک پاک شهیدان راه آزادی / ببین که خون سیاوش چه سان به هوش آمد

خوابند وکیلان و خرابند وزیران / بردند به سرقت همه سیم و زر ایران

از دست عدو نالۀ من از سر درد است / اندیشه هر آن کس کند از مرگ، نه مرد است

در آن سرای که زن نیست، انس و شفقت نیست / در آن وجود که دل مرد مرده است روان

اندوه را ببینی / با سایه درازش / که پا همپای غروب / لغزان لغزان / به خانه درآید (نو و جدید بودن صور خیال)

یک لحظه می توانستم ای کاش/ بر شانه های خود بنشانم/ این خلق بی شمار را / گرد حباب خاک بگردانم / تا با دو چشم خویش ببینند / که خورشیدشان کجاست... (انعکاس مفاهیم اجتماعی)

در من چنان بتاب که آب روان شوم / تا ناگهان تو دست بلورین خویش را / در جست‌وجوی پاره سنگی به شکل دل / از آستین برآری و در سینه‌ام کنی (زمینی بودن معشوق)

برف خیال تو / در دست‌های دوستی من / بیش از دمی نماند / ای روح برف‌پوش زمستان / پنداشتم که پیک بهاری / پیراهنت به پاکی صبح شکوفه‌هاست (سرایش شعر در قالب سپید)