شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یازدهم: قافیه | آزمون شماره 27909

جان ندارد هر که جانانیش نیست / تنگ‌عیشی است آن که بستانیش نیست

نُه فلک از دیده عماریش کرد / زُهره و مه مشعله‌‌داریش کرد

 جوانی شمع ره کردم که جویم زندگانی را / نجستم زندگانی را و گُم کردم جوانی را

گفت: چون گلگونه‌ی مرد است خون / روی خود گلگونه‌تر کردم کنون

هین نیش ما را نوش کن افغان ما را گوش کن / ما را چو خود بی‌هوش کن بیهوش سوی ما نگر

 بادا مبارک در جهان سور و عروسی‌های ما / سور و عروسی را خدا ببرید بر بالای ما

ای بحر اقبال و شرف صد ماه و شاهت در کنف / برداشتم پیش تو کف مخدوم جانم شمس دین

هر نور را ناری بوَد، با هر گلی خاری بود / بهر حَرَس ماری بوَد، بر گنج هر ویرانه‌ای

چار دیوار قفس عشرت‌سرای ما بس است  /  شهربند دام باغ دلگشای ما بس است

چه پروا از عتاب و ناز عشاق بلاجو را  /  که عاشق مدّ احسان می‌شمارد چین ابرو را

گفتا برون شدی به تماشای ماه نو  /  از ماه ابروان منت شرم باد رو

همه شب راه دلم بر خم گیسوی تو بود  /  آه از این راه که باریک‌تر از موی تو بود