شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس هشتم : پایه های آوایی همسان (2) | آزمون شماره 11010

هر کو نصیحت می‌‌کند در روزگار حسن او/ دیوانگان عشق را دیگر به سودا می‌‌برد

یار مرا غار مرا عشق جگر خوار مرا/ یار تویی غار تویی خواجه نگه دار مرا

من خمشم خسته گلو عارف گوینده بگو/ زآنکه تو داوود دمی من چو کهم رفته ز جا

دیده‌ی سیر است مرا جان دلیر است مرا/ زهره‌ی شیر است مرا زُهره‌ی تابنده شدم

ت _ الف

ب _ ت

پ _ ب

الف _ پ

چو من از خویش برستم ره اندیشه ببستم (فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن)

ای شب خوبی و بهی جان بجهد گر بجهی (مستفعلن مستفعلن مستفعلن مستفعلن)

از آن برق رخسار و سیما چه می‌شد (مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن)

گاه مرا پیش کند شاه چو سرلشکر خود (مفتعلن مفتعلن مفتعلن مفتعلن)

 خُلد برین ساحت این گلشن است / خامه در او بلبل دستان‌زن است

خویش و بی‌خویشی به یک جا کی بود / هر گلی کز ما بروید خار ماست

شمع که آتش ز درون برفروخت / سوخت دلش چون دل پروانه سوخت

خانه پر از گنج خداداد داشت / عالمی از گنج خود آباد داشت

توان گفتن به مه مانی ولی ماه / نپندارم چنین شیرین‌دهان هست

بسط کن بر همه‌کس خوان کرم / بذل کن بر همه همیان درم

چون شبروان پوید همی در تیره‌شب / تا کس مباد از رفتنش گردد خبر

بار مذلّت بتوانم کشید / عهد محبّت نتوانم شکست