شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 3: آرایه‌های ادبی | آزمون شماره 9878

صائب این آن غزل حافظ شیراز که ‌گفت                                      مژده‌ ای دل که مسیحا نفسی می‌آید

به شهر عشق منم شهریار و چون حافظ                                 منم که شهره شهرم به عشق ورزیدن

نغمه حافظ شنو ز خامه صائب                                       چند نشینی که خواجه کی به درآید

به فکر صائب از آن می‌کنند رغبت خلق                           که یاد می‌دهد از طرز حافظ شیراز

موسی، قارون را نصیحت کرد که: اَحسن کما احسن الله الیک.

شبی در خدمت پدر –رحمة الله علیه- نشسته بودم و همه شب دیده بر هم نبسته.

دانای ضمایر هر قوم، لا تأخُذهُ سِنَةٌ و لانَوم.

دروش بی معرفت نیارامد تا فقرش به کفر انجامد: کادَ الفَقر ان یکون کُفرا.