شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس هشتم: وزن شعر فارسی | آزمون شماره 24703

باد گل‌ها را پریشان می‌کند هر صبحدم:  $ - U -  -  - U -  -  - U -  -  - U - $

از تیغ بلا هر که بود روی بتابد:  $ -  - UU -  - UU -  - UU -  - $

هرگز از روز جوانی نشدم یک دم شاد:  $ -  -  -  - UU -  - UU -  - U - $

آخر ای یار فراموش مکن یاران را:  $ - U -  -  - U -  - UU -  -  - $

- - - / - U - - - /  U - - U - / - - U

U - - - / U - - U - / - - - / - - U

U - - U / U - - - / - - - / - - U

U - - U / U - - - / - - U - / - - U

و گر زی نور نگرایی در این تاریک چَه بندی (وَ گَر زی نور نَگرایی دَرین تاریک چَ بَندی)

خط عارضش خوش‌تر از خطّ دست (خَطِ عارضَش خُشتَر اَز خَطِ دَست)

که همّت را زناشوئی است از زانو و پیشانی (کِ هِممت را زَناشوئیس تَز زانو و پیشانی)

گه خاک چون دیبا کنی گه شاخ پر جوزا کنی (گَه خاک چُن دیبا کنی گَه شاخُ پر جُزا کَنی)

ز هر باد، چون گرد منما بلندی: 

دام در ره، نه هوی را تا نیفتادی به دام:

گر هست آتش ذرّه‌ای آن ذرّه دارد شعله‌ها:

یکی پرسید از سقراط کز مردن چه خواندستی: