شرکت در آزمون آنلاین
علوم و فنون ادبی 1
-
درس هفتم: سبک و سبکشناسی (سبک خراسانی)
| آزمون شماره 28139
چهار سبک شعری فارسی که در محدودۀ تاریخی "آغاز شعر فارسی تا پایان قرن سیزدهم" قرار داشتند، بهترتیب کدامند؟
کدام شهر جزو خراسان بزرگ به شمار نمیآید؟
چرا در قرن سوم تا میانه قرن پنجم شاعران و ادیبان بیش از هر چیز با زبان و ادبیات عربی آشنا میشدند؟
با توجه به تحلیل سبکی متن زیر، کدام گزینه نادرست است؟
«منّت خدای را عزّوجل که طاعتش موجب قربت و به شکر اندرش مزید نعمت. هر نفسی که فرو میرود ممّد حیات است و چون برمیآید مفرّح ذات. پس در هر نفسی دو نعمت موجود است و به هر نعمت شکری واجب. باران رحمت بیحسابش همه را رسیده و خوان نعمت بیدریغش همهجا کشیده. پرده ناموس بندگان به گناه فاحش ندرد و وظیفه روزی به خطای منکر نبرد.
از دست و زبان که برآید / که از عهده شکرش به درآید»
ویژگی ذکر شدۀ کدام گزینه، در متن زیر دیده نمیشود؟
«دیگر گویند گبران که ایزد اندر جهان، نخستین چیز، مردی آفرید و گاوی، و آن مرد گیومرث خوانند و معنی گیومرث زندۀ گویای میرا بود. او اندر شکاف کوه بودی تنها، و مردم با وی نبودند. او را پادشاه کوه خواندند و سی سال تنها بزیست بیکس».
