شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس ششم: سجع و انواع آن | آزمون شماره 14898

محال است که هنرمندان بمیرند و بی‌هنران جای ایشان بگیرند.

ملک او را در کنار گرفت و هر روز نظر بیش کرد تا ولیعهد خویش کرد.

پسر به فراست استبصار به جای آورد و گفت ای پدر! کوتاه خردمند به که نادان بلند.

پسر نعره زد و گفت ای مردان بکوشید یا جامه‌ی زنان بپوشید.

اوّل به بانگ نای و نی آرد به دل پیغام وی/ وان‌گه به یک پیمانه می با من وفاداری کند

گفتم به نیرنگ و فسون پنهان کنم ریش درون/ پنهان نمی‌ماند که خون برآستانم می‌رود

آن سِیر غوغا را بگو وان شور و سودا را بگو/ وان سرو خضرا را بگو مستان سلامت می‌کنند

هر دم رسولی می‌رسد جان را گریبان می‌کشد/ بر دل خیالی می‌دود یعنی به اصل خود بیا

مرقّعه زینت اولیای خدای است، عوام بدان عزیز گردند و خواص اندر آن ذلیل.

چون کسی با طریقت آشنا بود، ورا قبا چون عبا بود.

شیطان با مخلصان بر نمی‌آید و سلطان با مفلسان.

درویش ضعیف‌حال را در تنگی مپرس که چونی مگر به شرط آن‌که مرهمی بر ریشش نهی و معلومی در پیشش.

قلم بر بی‌دلان گفتی نخواهم راند و هم راندی           جفا بر عاشقان گفتی نخواهم کرد و هم کردی

بدم گفتی و خرسندم عفاک الله نکو گفتی                       سگم خواندی و خشنودم جزاک‌الله کرم کردی

چه لطف است این‌که فرمودی مگر سبق‌اللسان بودت             چه حرف است این‌که آوردی مگر سهوالقلم کردی

مکن سرگشته آن دل را که دست آموز غم کردی                      به زیر پای هجرانش لگدکوب ستم کردی