شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوازدهم : کنایه | آزمون شماره 10069

به گیسوی تو خوردم دوش سوگند / که من از پای تو سر برنگیرم 

غم گیتی گر از پایم درآرد / به‌جز ساغر که باشد دستگیرم 

به تیغم گر کشد دستش نگیرم / وگر تیرم زند منّت پذیرم

کمان ابرویت را گو بزن تیر / که پیش دست و بازویت بمیرم 

مژده نو بشنید از گل و دست افشان شد 

شب سردشان دیده نابرده خواب 

دگر بودن آنجا مصالح ندید

بسی بر سرش داد و بر دیده بوس

آتش رخسار گل خرمن بلبل بسوخت / چهرۀ خندان شمع آفت پروانه شد 

گوی توفیق و کرامت درمیان افکنده اند / کس به میدان در نمی‌آید سواران را چه شد 

کرشمه تو شرابی به عاشقان پیمود / که علم بی‌خبر افتاد و عقل بی‌حس شد 

به بوی او دل بیمار عاشقان چو صبا / فدای عارض نسرین و چشم نرگس شد

چو طوطی جان شکر خاید به ناگه / شوم سرمست و طوطی را بخایم (شیرین‌سخنی)

و آن‌که از دست خود خلاص نیافت / در ره عشق پای‌بست برفت (گرفتاری)

صبح شد در عرصه گردون مگو خندان سفید / کف به لب آورده است این بُختی کوهان سفید (بیماری)

به ذوق سدره و طوبی تو هم دندان به سوهان زن / امل کام جهانی را به این مسواک می‌مالد (تحمل سختی‌ها)

گرد و غبار به هوا پراکندن

تاریک شدن هوا

مردن

گریختن