شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوازدهم : کنایه | آزمون شماره 11019

ب / ج 

ج / د 

الف / ب 

د / الف

چشم عیارت به قصد خون خلقی دم به دم / تیغ‌های تیر مژگان را به هم برمی‌زند (استعاره، مجاز)

نی حریف هر که از یاری برید / پرده‌هایش پرده‌های ما درید (کنایه، استعاره)

بسا روز دولت چو روشن چراغ / که ظلم شب آساش تاری کند (مجاز، تشبیه)

گویی بت من چون ز شبستان به درآید / حوری است که از روضۀ رضوان به درآید (تشبیه، استعاره)

به تخت گل بنشانم بتی چو سلطانی / ز سنبل و سمنش ساز طوق و یاره (دست‌بند) کنم

چو غنچه با لب خندان به یاد مجلس شاه / پیاله گیرم و از شوق جامه پاره کنم

صبا به لطف بگو آن غزال رعنا را / که سر به کوه و بیابان تو داده‌ای ما را

دل عالمی بسوزی چو عذار برفروزی / تو از این چه سود داری که نمی‌کنی مدارا