شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - علوم و فنون ادبی 3 | آزمون شماره 9982

مشو درهم رخت گر شد کبود از سیلی اخوان                   که بی این نیل از چشم خریداران خطر داری (مجاز، تلمیح)

حرص در هنگام پیری از غلاف آید برون                       بال و پر پیدا کند چون مور ماند بیش‌تر (استعاره، اسلوب معادله)

حرف حق گفتن به خون خویش فتوی دادن است                        پنبه چون حلّاج از مستی ز مینا بر مدار (ایهام، استعاره)

تا روی کند عیش و طرب پشت به خُم ده                             تا پشت کند محنت و غم روی به می کن (تضاد،‌ حسن تعلیل)

صائب این آن غزل حافظ والا گهر است/ که در این بحر کرم غرق گناه آمده ایم

چاره صبر است ز سعدی بشنو پند عبید/ سعدی امروز تحمّل کن و فردای دگر

این جواب آن غزل صائب که سعدی گفته است/ گر بهار آید و گر باد خزان آسوده ایم

خیز تا خاطر بدان ترک سمرقندی دهیم/ کز نسیمش بوی جوی مولیان آید همی

بر آتش عشقت آب تدبیر/ چندان که زدیم باز ننشست

خود کردن و جرم دوستان دیدن/ رسمی است که در جهان تو آوردی

یک روز به بندگی قبولم کن/ روز دگرم ببین که سلطانم

من نیز به خدمتت کمر بندم/ باش که غلام خویشتن خوانی