شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 18454

مشتاقی و مهجوری دور از تو چنانم کرد / کز دست بخواهد شد پایاب شکیبایی

من چراغم نور داده باز نستانم ز کس / شاه خورشید است و اینک نور داده باز خواست

از جنس کارگاه نشابور و کار روم / بر من خراج روم و نشابور خوار کرد

شکر و سیم پیش همّت او / از من و شعر، شرمسارتر است

الف، ب

الف، د

ب، ج

ج، د

 در عالم فانی که بقا پا به رکاب است                گر زندگی خضر بود نقش بر آب است

 مشو غافل درین گلشن چو شبنم از نظربازی                که تا برهم گذاری چشم را افسانه خواهی شد

 نسیم صبح فنا تیغ بر کف استاده است                      نفس چگونه برآرد چراغ هستی ما؟

به آهی می‌توان از خود برآوردن جهانی را                که یک رهبر به منزل می‌رساند کاروانی را

از عذاب غرض و دین رهیدند و در کرامت و فراغ به پارس رسیدند.

دلاک در مسلخ گرمابه بود. گرمابه‌بان و هرکه در آن‌جا بود، همه بر پای خواسته بودند و عذرها خواستند.

از برهنگی و عاجزی شرم داشتم. رقعه‌ای نوشتم تا او را تصور شود که مرا در فضل، مرتبه‌ای است زیادت.

در میان دو ضد جمع بود: هم محنت بود، هم شادی؛ هم راحت بود، هم عافت؛ هم وفا بود، هم جفا.