شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دهم : سبک شناسی قرن های 10 و 11 (سبک هندی) | آزمون شماره 10078

راه یافتن زبان کوچه و بازار به شعر

گسترش یافتن دایرۀ واژگان

ورود لغات مربوط به مذاهب هندوان به شعر

بازگو کردن مطالب فلسفی و غنایی گذشتگان به شیوه‌ای نو

رسم بد عهدی ایام چو دید ابر بهار / گریه‌اش بر سمن و سنبل و نسرین آمد (حسن تعلیل)

ز بخت خویش عدوی تو دل‌شکسته بود / پر عقاب شد آری بلای جان عقاب (تمثیل)

در بلای سخت سالک جلوه نیکوتر کند / بهر جولان نهنگ امواج طوفانی خوش است (اسلوب معادله)

شیرین به جوی شیر بر آمیخت چون شکر / خسرو دلش خوش است که بزم وصال از اوست (حس‌آمیزی)

می‌رسد آزار بدگوهر به نزدیکان فزون / زخم اول از نیام خود بود شمشیر را

خوش هوای سالمی دارد دیار نیستی / ساکنانش جمله یکتاپیرهن خوابیده‌اند

نیاز و ناز با هم بس که یک رنگ‌اند در گلشن / ز بوی غنچه نتوان فرق کرد آواز بلبل را

گر چرخ برنگردد بخت کسی زبون نیست / روزم اگر سیاه است تقصیر آفتاب است

چنان به فکر تو در خویشتن فرو رفتیم / که خشک شد چو سبو دست زیر سر ما را

از پریدن‌های چشم و از تپیدن‌های دل / می‌رسد از یار پیغامی که می‌باید مرا

وقت طرب خوش یافتم آن دلبر طنّاز را / ساقی بیار آن جام می مطرب بزن آن ساز را

لقمه بیرون کردن از دست خسیسان مشکل است / ماه نو دق کرد تا از خوان گردون نان گرفت