شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس ششم: سجع و انواع آن | آزمون شماره 2133

خشم بیش از حد گرفتن وحشت آرد و لطف بی‌وقت هیبت ببرد.

پادشه باید که تا به حدی خشم نراند که دوستان را اعتماد نماند.

من تو را از حق تعالی به دعا خواستم تا چشمم به تو روشن باشد و دل شاد و خرّم.

حریص با جهانی گرسنه است و قانع به نانی سیر.

ذکر او مرهم دل مجروح است و مهر او بلانشینان را کشتی نوح است

مشک آن است که خود ببوید، نه آنکه عطار بگوید

فلان را کرم بی‌شمار است و هنر بی‌حساب

خدای درگذارندۀ گناهان است و سترندۀ عیب‌های عذرخواهان است.

سایۀ معشوق اگر افتاد بر عاشق چه شد/ ما به او محتاج بودیم او به ما مشتاق بود

دانه باشی مرغکانت برچنند/ غنچه باشی کودکانت برکنند

دانه پنهان کن به کلی دام شو/ غنچه پنهان کن گیاه بام شو

عشق‌هایی کز پی رنگی بود/ عشق نبود عاقبت ننگی بود

اگر نان از بهر جمعیت خاطر می ستاند حلال است و اگر جمع از بهر نان می نشیند حرام

یکی بر سر راهی مست خفته بود و زمام اختیار از دست رفته عابدی بر وی گذر کرد

عاقلی را پرسیدند نیکبخت کیست و بدبختی چیست؟ گفت نیکبخت انکه خورد و کشت و بدبخت آنکه مرد وهشت

عامی متعبد پیاده رفته است و عالم متهاون سوار خفته ( مُتهاون: کسی که در کاری سستی کند)

نبری-برنداری

توانگران-درویشان

زبان-جان

جای-پای