شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 17900

آتشی در زد چنان مرگش که مردم را بسوخت / جز لبان و دیده‌هاشان هیچ خشک و تر نماند

آتش که ظلم دارد می‌میرد و کفن نه / دود سیه حنوطش خاک کبود بستر (حنوط: کافور که بر مُرده می‌نالند.)

پس از هلاک تنم گر به دجله غرق کنند / ز سوز آتش دل دود خیزد از کفنم

ز بی‌نوایی مشتاق آتش مرگم / چو آن کسی که به آب حیات شد مشتاق

برفت عمر به زهد ریا و سالوسم / کجاست باده که ضایع گذشت اوقاتم

چیست مردن؟ از خودی غافل شدن / تو چه پنداری فراق جان و تن؟

دانی چه گفت مرا آن بلبل سحری / تو خود چه آدمی‌ای کز عشق بی‌خبری

از شتاب عمر دارد بی‌خبر، غفلت تو را / از هجوم سبزه این آب روان معلوم نیست