شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس پنجم: هماهنگی پاره‌های کلام | آزمون شماره 26720

ما همه چشمیم و تو نور ای صنم

حدیث دل حدیثی بس شگفت است

تیر بلای او را جز دل هدف نباشد

خوشا چون سروها استادنی سبز

بدو گفت شیدای شوریده‌سر / جوابی که شاید نبشتن به زر

همی تا کند پیشه عادت همی‌کن / جهان مر جفا را تو مر صابری را

اگر هوشمندی به معنی گرای / که معنی بماند ز صورت به جای

پسر چند روزی گرستن گرفت / دگر با حریفان نشستن گرفت

نظر در نامه می‌دارد ولی با لب نمی‌خواند/ همی‌داند کز این حامل چه صورت زایدش فردا

اگر صد همچو من گردد هلاک او را چه غم دارد/ که نی عاشق نمی‌یابد که نی دلخسته کم دارد

تو مستان را نمی‌گیری پریشان را نمی‌گیری/ خنک آن را که می‌گیری که جانم مست ایشان است

شمع جهان دوش نبد نور تو در حلقه ما/ راست بگو شمع رخت دوش کجا بود کجا

همی گفت این معما با قرینی

خورشید را حاجب تویی امّید را واجب تویی

آن مه تابندۀ فرخنده را

راهِ دراز است برانیم تیز