شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 18784

به لابه گفت شبی میر مجلس تو شوم / شدم به رغبت خویشش کمین غلام و نشد             غلام

آن شد ای خواجه که در صومعه بازم بینی / کار ما با رخ ساقی و لب جام افتاد          آن

نگاهِ گرمِ آتش‌درحریف‌انداز می‌خواهم / بر این دل کز محبّت سرد شد آتش فشانی کو       سرد

در عین گوشه‌گیری بودم چو چشم مستت / و اکنون شدم به مستان چون ابروی تو مایل      مایل

یک

دو

سه

چهار

نوعروسان چمن را که جهان آرایند / با گل روی تو بازار لطافت بشکست (اغراق - مجاز)

تو کفی خاکی و پر باد هوا داری سر / باد پندار تو را خاک لحد کارگر است (جناس - کنایه)

مگر ای سحاب رحمت تو بباری ارنه دوزخ / به شرار قهر سوزد همه جان ماسوا را (استعاره - تشبیه)

به یک کرشمه که در کار آسمان کردی / هنوز می‌پرد از شوق، چشم کوکب‌ها (حسن تعلیل - تشخیص)

از داغ عشق، جنّ و ملک را نصیب نیست این                  مَه ز مشرق دل انسان برآمده

بی اثر مهر، چه آب و چه گل                                  بی نمک عشق، چه سنگ و چه دل

 جز حرف پوچ قسمت زاهد ز عشق نیست                کف باشد از محیط نصیب کناره‌ها (محیط: دریا)

به مهد عشق، من آن کودک شکسته دلم                         که بی‌ تپانچه محنت ندیده بهره شیر