شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس سوم : تشبیه | آزمون شماره 462

نه باغ ماند و نه بستان که سرو قامت تو/ برست و ولوله در باغ و بوستان انداخت

هر آدمی‌ای که مهر مهرت/ در وی نگرفت سنگ خاراست

ابروش کمان قتل عاشق/ گیسوش کمند عقل داناست

بر آتش عشقت آب تدبیر/ چندان که زدیم باز ننشست

رشتۀ صبرم به مقراض غمت ببریده شد/ همچنان در آتش مهر تو سوزانم چو شمع (مقراض= قیچی)

آتش مهر تو را حافظ عجب در سر گرفت/ آتش دل کی به آب دیده بنشانم چو شمع

کنون چه چاره که در بحر غم به گردابی/ فتاد زورق صبرم ز بادبان فراق (زورق=قایق)

فلک چو دید سرم را اسیر چنبر عشق/ ببست گردن صبرم به ریسمان فراق

به خدا که در دو عالم اثر از فنا نماند/ چو علی گرفته باشد سر چشمۀ بقا را

ماهم که هاله‌ای به رخ از دود آهش است/ دائم گرفته چون دل من روی ماهش است

چو بلبل نغمه‌خوانم تا تو چون گل پاک‌دامانی/ حذر از خار دامنگیر کن دستم به دامانت

چو آفتاب به شمشیر شعله برخیزد/ سپاه شب به هزیمت چو دود بگریزد

کبوتر حرمم من، گرفت بر من نیست/ عقاب عشق ندانم، که چون گرفت مرا (دو)

بد بمیری چو ناتمام روی/ هیمه دوزخی، چو خام روی (دو)

چو چشم من، همه شب جویبار باغ بهشت/ خیال نرگس مست تو بیند، اندر خواب (یک)

بجنبد چون ماه و بجوشد چو ابر/ بغرد چو شیر و بدرد چو ببر (چهار)

دوش می‌آمد و رخساره برافروخته بود/ تا کجا باز دل غمزده‌ای سوخته بود

رسم عاشق‌کشی و شیوۀ شهرآشوبی/ جامه‌ای بود که بر قامت او دوخته بود

گرچه می‌گفت که زارت بکشم می‌دیدم/ که نهانش نظری با من دلسوخته بود

کفر زلفش ره دین می‌زد و آن سنگین‌دل/ در پی‌اش مشعلی از چهره برافروخته بود