شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یکم: مبانی تحلیل متن

با توجه به تحلیل شعر، کدام گزینه در مورد شعر زیر نادرست است؟

«کنون تا چه داری بیار از خرد / که گوش نیوشنده زو برخورد

خرد بهتر از هر چه ایزد بداد / ستایش خرد را به از راه داد

خرد رهنمای و خرد دل‌گشای / خرد دست گیرد به هر دو سرای

ازو شادمانی و زویت غمی است / و زویت فزونی و زویت کمی است

کسی کاو خرد را ندارد ز پیش / دلش گردد از کرده خویش ریش

هشیوار دیوانه خواند ورا / همان خویش بیگانه داند ورا»

ستایش خرد در ابیات، مشهود است.

وجود واژگان کهن و کاربردهای تاریخی

روان بودن و سادگی زبان شعر و به‌کاربردن ضمیر شخصی برای غیر انسان

وجود آرایه تضاد و نبودن آرایه کنایه

با توجّه به متن زیر کدام ویژگی نادرست است؟

«پارسازاده‌ای را نعمت بیکران به دست افتاد؛ فسق و فجور آغاز کرد. باری به نصیحتش گفتم ای فرزند دخل آب روان است و عیش، آسیاب‌گردان. یعنی خرج فراوان کردن، مسلّم کسی را باشد که دخل معیّن دارد. عقل و ادب پیش گیر و لهو و لعب بگذار که چون نعمت سپری شود، سختی بری و پشیمانی خوری.»

کاربرد «را» در نقشی به‌جز نشانه مفعول

ایجاز

حذف فعل به قرینه

کاربرد ضمیر متصل «ش» در نقش مفعول

در کدام عبارت، «را» در معنی «برای» به کار نرفته است؟

[خردمند] هرکار که مانند آن بر خویشتن نپسندد در حقّ دیگران روا ندارد، که لاشک هر کرداری را پاداشی است و چون مهلت برسید و وقت فراز آمد، هر آینه دیدنی باشد.

گفت: تو را غمناک می‌بینم. گفت: چگونه غمناک نباشم، که مادت معیشت من آن بود که هر روز یگان دوگان ماهی می‌گرفتمی.

من غرض خویش تا این غایت بر تو پوشیده داشتم و عاقل را اشارتی کفایت باشد.

بباید دانست که ایزد تعالی هرکار را سببی نهاده است و هر سبب را علتی.