شرکت در آزمون آنلاین فارسی 2 - فارسی 2 | آزمون شماره 10487

عشق، آتش است. هر جا که باشد، جز او رخت دیگری ننهد. هر جا که رسد، سوزد.
 

باران رحمت بی‌حسابش همه را رسیده و خوان نعمت بی‌دریغش، همه جا کشیده.
 

هرگه که یکی از بندگان گنهکار دست انابت به امید اجابت به درگاه حق بردارد.
 

به خاطر داشتم که چون به درخت گل رسم، دامنی پر کنم هدیه اصحاب را.
 

اظهار عشق را به زبان احتیاج نیست / چندان که شد نگه به نگه آشنا بس است

چشم ما را مرگ نتواند ز روی عشق بست / دیده قربانیان را سیری از قصّاب نیست

به دل‌نشینی صحرای عشق صحرا نیست / سیاه خیمه این دشت جز سویدا (نقطه سیاه دل) نیست

عشق اگر رو بر زمین مالد همان تاج سر است / پرتو خورشید را نتوان به زیر پا گرفت

ابر و باد و مه و خورشید و فلک در کارند

چه شود گر من و تو چند قدح باده خوریم

ملکا ذکر تو گویم که تو پاکی و خدایی

لب و دندانت را حقوق نمک

الف، ب 

 ب، ج

 الف، د

ب، د

تا نسوزد برنیاید بوی عود                                  پخته داند کاین سخن با خام نیست

نباید سخن گفت ناساخته                                 نشاید بریدن نینداخته

نه چندان بخور کز دهانت بر آید                          نه چندان که از ضعف، جانت بر آید

خامش که بی‌طعام حق و بی‌شراب غیب             این حرف و نقش هست دو سه کاسه تهی