شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یازدهم: قافیه | آزمون شماره 27884

می خواه و گل افشان کن، از دهر چه می‌جویی؟ / این گفت سحرگه گل، بلبل تو چه می‌گویی؟

گر ز دست زلف مشکینت خطایی رفت، رفت / ور ز هندوی شما بر ما جفایی رفت، رفت

ای در رخ تو پیدا، انوار پادشاهی / در فکرت تو پنهان، صد حکمت الهی

ساقیا سایه‌ی ابرست و بهار و لب جوی / من نگویم چه کن ار اهل دلی خود تو بگوی

کآمد طفلی زبون به دنیا/ بیهوده بپرورید مادر/ عشق آمد و در وی آشیان ساخت/ بیچاره شد او ز پای تا سر

موج می‌کوبد به روی ساحل خاموش/ پخش می‌گردد چنان مستی به جای افتاده، بس مدهوش/ می‌رود نعره‌زنان

دست بردار از این در وطن خویش غریب/ قاصد تجربه‌های همه تلخ/ با دلم می‌گوید/ که دروغی تو، دروغ/ که فریبی تو، فریب

سفرت به خیر اما تو و دوستی، خدا را/ چو از این کویر وحشت/ به سلامتی گذشتی/ به شکوفه‌ها به باران/ برسان سلام ما را

یکی قطره باران ز ابری چکید / خجل شد چو پهنای دریا بدید

سپهرش به جایی رسانید کار / که شد نامور لؤلؤ شاهوار

بلندی از آن یافت کو پست شد / در نیستی کوفت تا هست شد

بدی را بدی سهل باشد جزا / اگر مردی، احسن الی من أسا

 ای تاب داده گیسو حالی است بر دل من                    از تاب بی‌حسابت وز پیچ بی‌شماره

آشفتگان عشقت گیرم که جمع گردند                      جمع از کجا توان کرد دل‌های پاره پاره

با این سپاه مژگان از خانه گر درآیی                         تسخیر می‌توان کرد شهری به یک اشاره

از لعل و چشمت آخر دیدی که شد فروغی                ممنون به یک تبسم، قانع به یک نظاره