شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 18484

گفتا برو چو خاک تحمل کن ای فقیه / یا هر چه خوانده ای همه در زیر خاک کن

چون شبنم اوفتاده بدم پیش آفتاب / مهرم به جان رسید و به عیوق بر شدم

چون رایت عشق آن جهان گیر/ شد چون مه لیلی آسمان گیر

دل من به دور رویت ز چمن فراغ دارد / که چو سرو پای بند است و چو لاله داغ دارد

موج این دریا، نجوید ساحل آرام را / طاقت وآسودگی از من گریزان باد و هست

بحریم و نیست قسمت ما آرمیدنی/ چون موج خفته است تپش مو به موی ما

صدهزاران گوهر معنی و صورت هر نفس / موج این دریا به پیدا و نهان انداخته

ما شکوه از کشاکش دوران نمی‌کنیم / موجیم و کار خویش به دریا گذاشتیم

و آن‌چه می‌گویم نه از برای آن می‌گویم تا بر رأی ملک در حادثه خویش خطایی ثابت کنم یا عیبی به جانب او منسوب گردانم، اما حسد جاهلان در حق ارباب هنر و کفایت رسمی معلوف و عادتی مستمر است.

چنان که ملاطفت کرد و پرسیدش از کجایی و چه نامی و صنعتی دانی، در قعر بهر مودّت چنان غریق بود که مجال نفس زدن نداشت.

این اندیشه بر او غالب شد تا آن‌جا که حماقت طبع و سخاوت رای اوست، فرصتی دیگر می‌جوید که صریح گفتن از ادب بندگی دور افتد و الّا اظهار کردنی.

صواب آن است که هر دو تن حق طلبید که صاحب حق را مظفّر باید شمرد، اگرچه حکم به خلاف هوای او نفاذ یابد و طالب باطل را مخزول پنداشت.

مستمع را کام نگردیده از دشنام تلخ                           می‌کند گوینده را دشنام اوّل کام تلخ

غافلان را عمر در امروز و فردا می‌رود                              عارفان امروز را فردای محشر می‌کنند

حُسن هیهات است حقّ عشق را ضایع کند                     بلبلان را از حدیث گل دهان پر گل شود

خاک را چون مرغ عیسی شهپر پرواز داد                         آسیای چرخ را بی‌آب، گردان کرد عشق

ه_ _ ز

ب _ ح

د _ و

الف _ ج