شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس یکم : تاریخ ادبیات فارسی در قرن‌های 7 و 8 و 9 | آزمون شماره 17016

زبان و ادبیات فارسی در ناحیه عراق عجم گسترش یافت و در حوزه‌های ری،‌ فارس و همدان آثار ارزشمندی پدید آمد.

لفظ در شعر این دوره پاکیزه، نرم و دل‌نشین و معنا برتر، آسمانی‌ و انسانی است.

نثر در این دوره به دو جریان گرایش پیدا کرد: اوّل جریان ساده‌نویسی که آثاری مانند تاریخ جهان‌گشا ازین دسته‌اند و دوم جریان پیچیده‌نویسی که آثاری مانند مرصاد‌العباد از این دسته‌اند.

مثنوی در این دوره میدان فراخی برای ظهور عاطفه، اخلاق و عرفان پدید آورد.

نثر فنی در قرن هفتم ضعیف شد و در قرن هشتم از میان رفت.

ملاحسین واعظ کاشفی در «انوار سهیلی»، «کلیله و دمنه» را به نثر مصنوع برگرداند.

در تاریخ‌نویسی‌های این دوره، نثر پیچیده یافت نمی‌شود.

نثر ساده این دوره از فصاحت و بلاغت مطلوبی برخوردار است.

(جمشید و خورشید: سلمان ساوجی) (نفحات‌الانس: جامی)

(عشاق‌نامه: خواجوی کرمانی) (دیوان شمس: مولوی)

(مکاتیب: مولوی) (تذکره دولتشاه: دولتشاه سمرقندی)

(بهارستان: جامی) (المعجم فی معاییر اشعار العجم: شمس‌ قیس رازی)