شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یکم: مبانی تحلیل متن | آزمون شماره 25041

چو بشنوی سخن اهل دل مگو که خطاست/سخن شناس نه ای جان من خطا این جاست

این کوزه چو من عاشق زاری بوده است/در بند سر زلف نگاری بوده ست

چون لاله به نوروز قدح گیر بدست/با لاله رخی اگر تو را فرصت هست

سودا چه پزی تا که چو دلسوختگان/آزاد به ترک خود نگویی نشود

ز افراسیاب دهر خراب است ملک دل / دردا که زور رستم دستان نیافتم (استفاده از تشبیه)

شو که سلطان فتنه را همه سال / سپهی به ز زلف و خال تو نیست (عینی‌گرایی)

دیده شوخ تو را کشتن خلق آیین شد / تا کی این ظلم؟ در این دیده همانا نم نیست (کاربرد دستور تاریخی)

کرده‌ام توبه ز می‌ خوردن لیک / لب میگون تو توبه‌شکن است (کاربرد تناسب آوایی)

ناف دریاست چو گرداب مرا لنگرگاه / نیستم موج که سعی‌ام پی ساحل گردد

رهنوردان را سبکباری بود باد مراد / زود رخت خود به ساحل کف ز دریا می‌کشد

دامن گره به دامن ساحل نمی‌زند / موجی که خو به شورش دریا گرفته است

ساده‌لوحی که شکایت کند از شورش بحر / واگذارش که چو خاشاک به ساحل برود