شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 19242

چون صدف پروردم اندر سینه دُرّ معرفت                                     تا به جوهر طعنه بر دُرهای دریایی زدم (مجاز، حسن‌تعلیل)

بحر طبعم در سخن چون گوهرافشانی کند                                    در صدف گوهر ز خجلت چهره مرجانی کند (تشخیص، مراعات نظیر)

جواب خشک از آن لعل آبدار مرا                                          به گوش تشنه‌لبان چون صدای آب خوش است (استعاره، حس‌آمیزی)

به بوی مژده وصل تو تا سحر شب‌ دوش                                به راه باد نهادم چراغ روشن چشم (تشبیه، واج‌آرایی)

موج این دریا، نجوید ساحل آرام را / طاقت و آسودگی، از من گریزان باد و هست

بحریم و نیست قسمت ما آرمیدنی / چون موج خفته است تپش مو به موی ما

صدهزاران گوهر معنی و صورت هر نفس / موج این دریا به پیدا و نهان انداخته

ما شکوه از کشاکش دوران نمی‌کنیم / موجیم و کار خویش به دریا گذاشتیم

در بیابان طلب گرچه ز هرسو خطری است / می رود حافظ بیدل به تمنای تو خوش

حضوری گر همی خواهی از او غایب مشو حافظ / متی ما تلق من تهوی دع الدنیا و اهملها

خداوندا دل و دینم نگه دار / به مستوران (پوشیدگان) مگو اسرار مستی

الهی عفو کن گناه ورا / بیفزای در حشر (قیامت) جاه ورا