شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس هفتم: سبک و سبک‌شناسی (سبک خراسانی) | آزمون شماره 28285

چون دل عطار بیرون دیدم از هر دو جهان / من ز تأثیر دل او بیدل و شیدا شدم

پسنده است با زهد عمار و بوذر/ کند مدح محمود مر عنصری را؟

به آب چشمه حیوان حیاتی انوری را ده/ که اندر آتش عشقت بکشتی زین هوس ما را

سعدیا مرد نکونام نمیرد هرگز/ مرده آن است که نامش به نکویی نبرند

قرن چهارم

قرن پنجم

قرن چهارم و نیمۀ اوّل قرن پنجم

اوایل قرن چهارم و اواخر قرن پنجم

بیدار بخت ما که تو دیدی به خواب رفت / وان عیش‌های خوش که شنیدی فسانه شد

آن موجه‌ام که بحر پرآشوب روزگار / در هر شکست بال دگر می‌دهد مرا

زهر خند ای دل، که دور گریه مستانه رفت / روزگار دار و گیر شیشه و پیمانه رفت

کنون زمانه دگر گشت و من دگر گشتم / عصا بیار که وقت عصا و انبان بود

ساسانی ـ خراسان بزرگ

ساسانی ـ سیستان

هخامنشی ـ ماوراءالنّهر

هخامنشی ـ خراسان کنونی

بر ماه، تو را دو گل سیراب شکفته است / در هر دلی از دیدن آن دو گل خاری است (شعر واقع‌گراست.)

هوای او دژم و باد او چو دود جحیم / زمین او سیه و خاک او چو خاکستر (از تشبیه حسی استفاده شده است.)

گاو نفس خویش را زوتر بکش / تا شود روح خفی زنده و بهش (فکر و کلام ساده است.)

بخسبند یک گوش بستر کنند / دگر بر تن خویش چادر کنند (برخی کلمات در مقایسه با زبان امروز تغییر تلفظ داده‌اند.)