شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 3: آرایه‌های ادبی | آزمون شماره 7099

شد در ره او جسمم با آن که ز خوبان بود/ این کشتی بی لنگر پروردۀ طوفان ها

کشتی ز صبر ساز که داری ز سوز و اشک/ دل چون تنور گشته و طوفان برآمده

در این گرداب بی پایان منه بار شکم بر دل/ که کشتی روز طوفان غرقه از باد شکم گردد

کیستم من مشت خار در محیط افتاده ای / دل به دریا کرده ای، کشتی به طوفان داده ای

چرا چو آب حیات از لبم نبخشی جان/ مگر دهان تو از چشم حیات کم است

دریاست دهر، کشتی خویش استوار دار/ دریا تهی ز فتنۀ طوفان نمی شود

کی به فردوس دهد چهرۀ گندم گون را / هر که در سلسلۀ نسبت آدم باشد

نداشت طاقت این بار آسمان و زمین/ ظلوم ماست که شد عامل امانت عشق