شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس هفتم: سبک و سبک‌شناسی (سبک خراسانی) | آزمون شماره 29573

خواجه چند سال است تا گذشته شده است و بر اثر وی بباید رفت و ما را با آن کار نیست.(حذف افعال به قرینه)

فصلی خواهم نبشت در ابتدای حال بر دار کردن این مرد و پس به سر قصه شد. (اطناب)

او فردی فاضل و محتشم بود اما شرارت و زعارتی در طبع وی مؤکد شده لا تبدیل لخلق الله.(استشهاد به آیه قرآن)

او را به بند می‌برد و استخفاف می‌کرد و تشفی و تعصب و انتقام می‌بود. (استفاده از لغات عربی)

هر آن‌کس که جوید به دل راستی / نیارد به کار اندرون کاستی

تا همی گیتی بماند اندرین گیتی بمان / تا همی عزّت بنازد اندر این عزت بناز

همه خاک دارند بالین و خشت / خُنک آن‌که جز تخم نیکی نکشت

تو تا زنده‌ای سوی نیکی گرای / مگر کام‌ یابی به دیگر سرای

 آثاری که به زبان پهلوی تألیف شده بیشتر آثار دینی است و حتی رساله‌های غیردینی پهلوی هم‌ رنگ دینی دارند.

 محمدتقی بهار، نثر فارسی را در شش و شعر فارسی را در هفت دوره طبقه‌بندی کرده است.

نخستین آثار نظم زبان فارسی در دوره اسلامی، ابتدا در خراسان بزرگ (خراسان کنونی و افغانستان و تاجیکستان، ماوراءالنهر و ترکستان) پدید آمدند.

خروج شعر از دربار در قرن 5 و 6 هجری، موضوع شعر را محدود به مفاهیم خانقاهی کرد.