شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 20448

نداند که ما را سر جنگ نیست/وگرنه مجال سخن تنگ نیست

 خبرت هست که در باغ کنون شاخ درخت/مژدۀ نو بشنید از گل و دست افشان شد

وگر تند باشی به یک بار و تیز/ جهان از تو گیرند راه گریز

برآشفت عابد که خاموش باش/تو مرد زبان نیستی گوش باش

اینجا نشسته بر سر هر راهی/ دیو دروغ و ننگ و ریاکاری/ در آسمان تیره نمی بینم/ نوری ز صبح روشن بیداری

هر دم از آیینه می پرسم ملول/ چیستم دیگر به چشمت چیستم؟/ لیک در آیینه می بینم که وای/ سایه ای هم زآنچه بودم نیستم

چشمان تو رنگ آب بودند/ آن دم که تو را در آب دیدم/ در غربت آن جهان بی شکل/ گویی که تو را به خواب دیدم

من و آن تازه نسیم دلکش/ می گشاییم سوی هم آغوش/ همچو دو مست، ولی من آتش/ او به دل سرد و بیفتاده ز جوش

گویند مگو سعدی، چندین سخن از عشقش / می‌گویم و بعد از من گویند به دوران‌ها

ز قلب سپاه اندر آشفت طوس / بزد اسب کاید برِ اشکبوس

روی بنمای و وجود خودم از یاد ببر / خرمن سوختگان را همه گو باد ببر

من از دستِ تو در عالم نهم روی / ولیکن چون تو در عالم نباشد

خواهی که بر نخیزدت از دیده رود خون / دل در وفای صحبت رود کسان مبند

قدحی درکش و سرخوش به تماشا بخرام / تا ببینی که نگارت به چه آیین آمد

با این همه هر آنکه نه خواری کشید از او / هر جا که رفت هیچ کسش محترم نداشت

چه خوش صید دلم کردی، بنازم چشم مستت را / که کس مرغان وحشی را از این خوشتر نمی‌گیرد

عنان را گران کرد و او را به نعل / همی‌کوفت تا خاک او کرد لعل

سبک شد عنان و گران شد رکیب / همی‌تاخت اندر فراز و نشیب

عنان اژدهای سیه را سپرد / ز نعل سیه گَرد بر ماه بُرد

عنان باره گام‌زن را سپرد / همی‌شد شتابنده با چند گرد