شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یکم: مبانی تحلیل متن | آزمون شماره 18919

پارسازاده‌ای را نعمت بی‌کران، از ترکه عمان به دست افتاد، فسق و فجور آغاز کرد و مُبذّری پیشه گرفت. فی‌الجمله نماند از سایر معاصی که نکرد و منکری که نخورد.

بدان که خدای تعالی در ظاهر کعبه بنا کرده، که او را از سنگ و گل است و در باطن کعبه‌ای ساخته که از جان و دل است.

آن سلطان دنیا و دین، آن سیمرغ قاف یقین، آن گنج عالم عزلت، آن گنجینه اسرار دولت، آن شاه اقلیم اعظم، آن پرورده لطف و کرم … گفت.

مردی صد دینار در آستین داشت. بر دستارچه بسته از آستین بیرون گرفت و بدین طرارّ داد و گفت: ای برادر این امانت است.

نرگس مست نوازش‌گر مردم‌دارش / خون عاشق به قدح گر بخورد نوشش باد (استفاده از آرایه‌های بیانی)

من این دلق مرقع را بخواهم سوختن روزی / که پیر می‌فروشانش به جامی بر نمی‌گیرد (کاربرد شبکه معنایی)

در پاش فتاده‌ام به زاری / آیا بود آنکه دست گیرد (سادگی زبان شعر)

صالح و طالح متاع خویش نمودند / تا که قبول افتد و که در نظر آید (وجود واژگان غیر فارسی)

به بانگ چنگ و به بانگ رباب کرد همی / هزاردستان با بلبل خجسته خطاب

پدر به جای پسر هرگز این کرم نکند / که دست جود تو با خاندان آدم کرد

گر ایوان ما سر به کیوان بر است / از آن بهره ما یکی چادر است

دلش زان زده فال پر آتش است / همه زندگانی بر او ناخوش است

ز خاک آفریدت خداوند پاک / پس ای بنده، افتادگی کن چو خاک

شود کود آهن چو دریای آب / اگر بشنود نام افراسیاب

در کمین‌گاه نظر با دل خویشم جنگ است / ز ابرو و غمزه او تیر و کمانی به من آر

کدام آهن‌دلش آموخت این آیین عیاری / کز اول چون برون آمد رهِ شب ‌زنده‌داران زد