شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 18612

دهان غنچه به لب مُهر دارد از شبنم/ز بس خجل شده در روزگار خندهٔ تو

ز ناله‌ای که کند خامه می‌توان دانست/که کوه درد به دل، صاحب سخن دارد

هیچ دانی ز چه دامان فلک پرگهر است/خواست هر صبح به پای تو نثاری بکند

ماه از اثر مهر رخت یافت نشانی/ زان روی جهانی به جمالش نگران شد

فلاطون چو در رفتن آمد چه گفت؟ / که ما نیز در خاک خواهیم خفت

چو زادن از برای مرگ آمد / که را این زیستن پر برگ آمد؟

اگر صد چون تو هر روزی بمیرد / زمین گردی، فلک سوزی نگیرد

چو دارد هر که زاد او مرگ از پس / سخن زو چیست انّاللّه و بس

جان چو بشنید که آن جان جهان باز آمد / از سر راه عدم رقص‌کنان باز آمد

صبح اقبال من از کوه امل سر بر زد / بخت بیدار من از خواب گران باز آمد

من در شب سودای او، دل خوش به فردا می‌کنم / لیکن شب سودای او ترسم که بی‌فردا بود

گرچه سخن راندم بلند، از وصف قدّش قاصرم / هر چیز کاید در نظر، قدش از آن بالا بود

ضایع: تباه، تلف

محال: بی‌اصل، ناممکن

مولع: متحرّک، بارغبت

تیمار: اندیشه، خدمت