شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یکم: مبانی تحلیل متن | آزمون شماره 24719

بهره‌گیری از کنایه

روایی و داستانی بودن لحن شعر

کاربردهای دستور تاریخی

دعوت به نوع‌دوستی

کامجویی غیر ناکامی ندارد حاصلی / در کف گلچین ز گلشن خار می‌ماند به‌جا

مشو خوش‌دل دو روزی چرخ اگر خندید بر رویت / که ناکامی بود تعبیر، خوبا کامرانی را

ناکامی است قسمت خود‌کام زینهار / بر کام خود مباش که باشی به کام دوست

کام زمانه پرده ناکامی دل است / این آب‌ها نقاب سراب است بیش‌تر

آهن سرد چون کوبم که دم آتشی ام/ نکند هیچ اثر در دل چون آهن او (بی تأثیر بودن سخن)

بخت حافظ گر از این‌گونه مدد خواهد کرد / زلف معشوقه به‌دست دگران خواهد بود (شکایت از بخت بد)

آن که پیشش بنهد تاج تکبّر خورشید/ کبریایی است که در حشمت درویشان است (توجه به انسان های فقیر و نیازمند)

دلم امید فراوان به وصل روی تو داشت/ ولی اجل به ره عمر، رهزن امل است (ناکافی بودن عمر برای رسیدن به آرزوها)

هر کجا بیماری نشان یافتم که در وی امید صحت بود، معالجت او بر وجه حِسبَت بر دست گرفتم. [کاربرد واژگان عربی]

به صواب آن لایق‌تر که بر معالجت، مواظبت نمایی و بدان التفات نکنی که مردم قدر طبیب ندانند. [حذف فعل]

به برکت این افسون، نه کسی مرا بتوانستی دید و نه در من بدگمانی صورت بستی. [استفاده از دستور تاریخی در فعل]

طایفه‌ای را از امثال خود در مال و جاه بر خویشتن، سابق دیدم. [کاربرد «را» به معنی برای]