شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس ششم: سجع و انواع آن | آزمون شماره 23870

هرکه مرا بیند به‌حقیقت داند که از شما کلان‌ترم

مهرورزی تو بر گل کار راستان و پاکان است اما زیبایی محبوب تو چند روزی بیش نیست

دست تطاول به مال رعیت دراز کرده بود و جور و اذیت آغاز کرده

ظالمی را حکایت کنند که هیزم درویشان را خریدی به حیف و توانگران را دادی به طرح

به نانهاده دست نرسد و نهاده هر کجا هست برسد

رزق اگرچه مقسوم است به اسباب حصول و بلا اگرچه مقدور از ابواب دخول

دفتر از گفته‌های پریشان بشویم و مِن‌بعد پریشان نگویم

میان به خدمت آزادگان بسته و بر در دل‌ها نشسته

 از پای تشنه چه سیر آید، و از دست گرسنه چه خیر.

پیداست که از معده خالی چه قوت آید و از دست تهی چه مروّت.

اشارت خواجه به فقر طایفه‌ای است که مرد میدان رضا‌اند و تسلیم تیر قضا.

مشغول کفاف از دولت عفاف محروم است و ملک فراغت زیر نگین رزق معلوم.

آن دیده و دیدار بین وان غمزه پرکار بین/ هان خفته خمّار بین زان فتنه بیدار آمده

آن دلبر غمّاز من، انجام من آغاز من/ آزاده سرو ناز من گویی به رفتار آمده

دل پر غم و اندوه شد غم در دلم انبوه شد/ دل کاه و غم چون کوه شد از بس گران‌بار آمده

خالش به پشت لب نگر بر روز روشن شب ‌نگر/ آن سیم‌گون غبغب نگر ماهی نگون‌سار آمده