شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس سوم : تشبیه | آزمون شماره 17162

دور نباشد که خلق روز تصوّر کنند/ گر بنمایی به شب طلعت خورشیدوار

چو خورشید بر چرخ بنمود تاج/ زمین شد به کردار تابنده عاج

چو خورشید بر تیغ گنبد رسید/ نه آیین دژ بد نه دژبان پدید

به زیبایی همی ماند به خورشید/ جهان در برگ و بارش بسته امّید

ز ما بریدن یاران، بدیع نیست که ما را/ به تیغ هجر، بریدند ناف روز ولادت

علاج علت من، می‌کند به شربت صبر/ لبت، که چاشنی صبر کرده، از قند است

شکایت از ستم عشق اختیاری نیست/ به تازیانۀ آتش شرار می‌خیزد

سپند آتش حسن تو را شماری نیست/ اگر یکی بنشیند هزار می‌خیزد

گَرَم از دست برخیزد که با دلدار بنشینم / ز جام وصل مِی نوشم ز باغ عیش گل چینم

کسی به گردن مقصود دست حلقه کند /  که پیش تیر بلاها سپر تواند بود

دلا ز نور هدایت گر آگهی یابی / چو شمع خنده‌زنان ترک سر توانی کرد

عشق دُردانه است و من غواص و دریا میکده / سر فرو بردم در آنجا تا کجا سر بر کنم

بنال مطرب مجلس بگوی گفته سعدی / شراب اُنس بیاور که من نه مرد نبیدم (نَبید = شراب)

هستی نیاز دیده نمناک کرده‌ایم / تا شمع‌سان جبین ز عرق پاک کرده‌ایم

زِ بهر دانه خالت همیشه مرغ دلم / به دام زلف تو گر مبتلاست گو می‌باش

اول به وفا می وصالم در داد / چون مست شدم جام جفا را سر داد