شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس چهارم: تاریخ ادبیات پیش از اسلام و قرن‌های اولیه هجری | آزمون شماره 20532

در آغاز این دوره، هنوز بیشتر دانشمندان ایرانی آثار خود را به عربی می‌نویسند تا بتوانند در سرتاسر دنیای اسلام خوانندگان بیشتری پیدا کنند.

پس از گذشت چند سده و رواج و نفوذ معارف اسلامی و متون دینی، آمیختگی زبان فارسی دری با زبان عربی افزایش می‌یابد و همچنین بسیاری از اصطلاحات علمی، ادبی، دینی و سیاسی جدید از راه ترجمه متون عربی، وارد زبان دری می‌شود.

وجود سخنورانی چون رودکی، فردوسی، زکریای رازی و بسیاری از شاعران و نویسندگان فارسی‌گوی دیگر، بیانگر اهمیّت این دوره است.

این دوره، دوره ترقی در همه زمینه‌های علمی بود و مردان مشهوری از آغاز تا پایان این دوره در فلسفه و طب و علوم دینی، سرگرم تألیف بودند.

شعر مدحی یا مدیحه‌سرایی که از آغاز ادب فارسی به پیروی از شعر عربی معمول گشت، در این دوره جایگاه خود را پیدا کرد.

شعر غنایی با دو شاعر مشهور، کسایی و رودکی، قوت و استحکام یافت.

شعر حکمی و اندرزی در این دوره به وجود آمد ولی در دوره سلجوقیان به پختگی رسید.

داستان‌سرایی و قصه‌پردازی و آوردن حکایت‌ها و مثل‌ها نیز در شعر این دوره آغاز گشت.

 عصر اندیشه استقلال ملی ایران همزمان با اوج حکومت سامانیان بود.

امرای سامانی با تأکید بر ضرورت تألیف به زبان فارسی دری و گردآوری تاریخ و روایات گذشته ایرانی، به‌دنبال دستیابی به هویتی مستقل در برابر خلافت بغداد بودند.

 در آغاز این دوره، بیشتر دانشمندان آثار خود را به فارسی می‌نوشتند تا خوانندگان بیشتری پیدا کنند.

در این دوره، بسیاری از اصطلاحات علمی از راه ترجمه متون عربی، وارد فارسی دری می‌شود.

 نثر این دوره به موضوع های حماسی، ملی و تاریخی توجه دارد.

موضوع کتاب شاهنامۀ ابومنصوری، تاریخ حماسی ایران است.

اصل کتاب تاریخ الرسل و الملوک را ابوعلی بلعمی به عربی نوشته است.

محمدبن جریر طبری، کتاب تفسیر طبری را به فارسی برگرداند.